Manolyam

Senden başka koku bilmek istemiyorum, Manolyam.

Bahçemde yalnız sen bit; ısrarcı bir felaket, nafile.

Yalnız seni gerçekten seveceğim, gerisi gelip geçen bir kafile.

Gerekirse yanında ben biteceğim; mevsimler ki yalnız bir mit, yalnızca hikaye.

Yine seni bu satırlara yazacağım, Manolyam.

Hiç çıkmadan nasıl gelirsin ki aklıma?

Her mevsimde yaşarım seni; bir sen beni tanırsın.

Sensizlik resmen bir cehennem; bilsen nasıl yanardım.

İşte ben buyum, Manolyam.

Yalnız seni seveceğim ve bu uğurda öleceğim.

Bir gün ölürsen merak etme, ben de yanında geleceğim.

Ah, Manolyam, seni tanımadan ne de çok seviyorum.

Bak sevgilim, yazdığım bütün şiirler senin için.