Melhame-i Kübra

/Adını bildiğimi zannederdim

7 kapısının cehennemin..

Seninki ayetlerde gizlenmiş olmalı

Sonuncusu ve tam dibinden açılan

Adın ki,küfürlerime ilham../

Adın diyorum,

Koca odunları tutuşturan ,

Bir cılız kükürtlü parça..

Çenesine sıvaşmış bir kan kırmızı rüyası bu akan

Ki rüya dediğin, boşluğa dikenli tel aralığından

Attığın bacağın..

Hızlı koştuğunda,

Alnına çarpan meleklerin kanatlarından,

Süzülen bu kristaller..

Hangi lanet şehrin eskizine bıraktın

noktalamalarını kokuşmuşluğumun?

Nerde aramalıyım kavalını ömür farelerimin

Yatmadan evvel, tıkırtısından ona kadar saydığım...

Sen birbiri ardına yakarken, o ucunu koparıp attığın

Titreme sonrası sigaralarını,

Ben bir kurşuni yangının altında yüzülmesini hissediyorum

Zavallı sırt derimin ve sonrası sanrı..

Ruhumun hali mim

Hatırlamıyorum kaç numaraydı izin..

Sarmaşık kollarını görüyorum sonra

Dolanmışlar bir taze fidanın körpe dalına

Bir ıslık sesi sonra..

Sinsi bir çizik ve sanki kağıt kesiği bırakışlarında...

Ve sonrası yangı...

Kuyuya düşmüş Yusuf

Ve

Kerbeladaki Hüseyin...

İronik bir empati

Yangının,hem Firavun hem Yezid nezdimde

Ve aşkın Şimr..

Yanacak Hutamenin en derininde,benimle...

Göğsünü yırtarcasına açıp kaçtığın

O iğne deliğindeki,benim ruhum işte..

Elindeki parşömen yırtılmış gibi bir sahabe ruhum

Herakles karşısında..

//Sen benim Melhame-i Kübra'm olursun

Ki

O da Alametidir Kıyametimin...//