Mutluluk Kapısı

Hüzün çiçeğiydi ikinci adım

Gözyaşlarımla boğuluyordu lisanım

Sırtım kahır kamburu

Ayrı bir eziyetti her adımım

Sonradan anladım ki farkımız yok birbirimizden

Ya zehir yalarız ya tad alırız şu ömürden

Hep birer parça taşırız gelenden gidenden

Belki de ne kadar çoğaldığımızı farketmeden

Artık hüznümü umut potasında eritiyorum

Gözlerimi gökkuşağıyla siliyorum

Her yaşadığım farklı bir renk katıyor

Mutluluğun kapısına doğru koşar adım gidiyorum

Attım omuzlarımdan geçmişin yüklerini

Yeni başlangıçlarla geldim eşiğine

Hadi al beni mutluluk, kapından içeri

Dinleneyim huzurlu âleminde.