Naylon Terlikli Naif

dizlerim tutmayınca aklıma ilk gelen

direnç çiçeği olurdu dişlerindeki gülümseme

nefes alırkenki alışkanlığımdı bu aslında

ve aslında düpedüz âşıklığımdı hayata

hayat demek senin sokaktaki ürperişindi

son akşam mutluluklarına imrenerek

içini ısıttığın...

çoban yıldızı hep hem en uzak

hep hem en yakın

yokluğun da eski yıllardan kasabalarımdı

dut ağacının altında toprakla karışık

uçları yırtık kekre anılı

alabros saçlarımın perçeminden akan

çoban yıldızı...

aklımı başımdan alırdı...

bir sokak çeşmesinden ay ışığı içerken

geceme çöreklenir kalırdı

ölümlerden otlanırdım hayatı...

acı benden şiir çaldı

ben hırsızlama daldım

unutulmuş bir kahvehanede

kırmızı beyazlı klasik bardak altlı yaşamaya

ter kokulu bir odaya daldığım gibi

düşlemeye uğultusunu uçurtma izleyişimizin

gözkırpışlarımız da aklımda

paslı kapının altında bir akşam gölgesiydi

bir ömür kadar öptüğüm

naylon terliklerinin kokusuyla geldiğini...