Ona

sessiz bir dokunuştur çığlığım içimde

giden sevgilimin arkasından salladığım el şimdi kalbimin tam üstünde

düşünüyorum,,,üşüyorum ve sonra ağlıyorum

dönmeyeceğini bildiğim halde gelmeni bekliyorum

sessiz ve sensiz bir dönüştür gelişim eve

kalbim kabuk tutmuş acısı hala yerinde

ağlıyorum,, susuyorum..ve sonra aptalla gibi bağırıyorum

tanrım yoksa deliriyor muyum

sessiz bir burukluktur senin yokluğun bende

varsın gibi davranıyorum her seferinde

öpüyorum,,kokluyorum,,konuşuyorum

yok oluyorsun yavaş yavaş,,işte o an bitiyorum

sessiz bir hayatın bitişidir bu şiir

noktadır hayatıma bu sessiz ritmim

sensizliğe alışmaktı benim en zor işim

bu bitiş benim en iyi halim..