Öykü

ufuktan sevdan doğmuş gamlı yüreğime

güneşten daha yakıcı seni düşünmelerim

istesem de elimde değil ,

söz geçiremiyorum ağlar yalnızlığına tutsak dilim

dağılıp parçalara bölünmüşüm

her yerim hazan , her dalım kırık

başa gelen çekilirmiş ya ,

sığındım şimdi ben gönlümün en gizli zulasına ,

bekliyorum

nereden bilirdim sürükleneceğimi

kuruyan sarı yapraklarla birlikte ,

toz bulutunda savrulacağımı

bir sağa , bir sola senin yüzünden

demir atıp limanına

lodostan köşe bucak kaçan tekneler gibi ,

dibi görünmeyen ıssız karanlık kuyularda

düşlerine yatacağımı her dem ,

tüm dış bağlantılarımı kapatıp bir süreliğine

kimselere görünmeden

gözlerine odaklanıp zaman avuçlarımdayken

öylesine bakakalacağımı

nereden bilirdim

nasıl , ne zaman doldurdun içime kendini ,

mıh gibi saplanıp kalmışım sana umarsız

nefes alıp verdiğimi , görüp duyduğumu , hissettiğimi

tam da unutmuşken sanki yeniden anımsadım ,

çiçekleri daha çok seviyorum şimdi ,

hiç görmediğim ağaçları

sesini tanımadığım kuşları

adını bile duymadığım böcekleri

merkezini yitirdiğim küçücük bir çemberin

içinde boğulup gitmişim

yaşamın kavga fırtınasında

içtiğim su , kokladığım çiçek , tuttuğum her dal

aldığım her nefes daha bir anlamlı artık

unuttum beni düşünce dehlizlerinde zorlayan ,

beynimi kemiren küf tutmuş duygularımı biliyor musun

kokuşmuş elemlerime tuz basıp en uzak köşeye fırlattım ,

şimdi hiçbiri yanımda değil

seninle aştım yıkılmış tüm köprülerimin üzerinden ,

yaşama sevincime yeniden sarıldım dört elle

içimdeki tüm sarayların ışıklarını açtım

arındım düşlerime yağdırdığın hicaz yağmurlarda

duyuyor musun ?

akan zamanın kuştüyü kollarına bıraktım kendimi

amaç mutlu olmaksa

mutluluğu yaşamaksa dopdolu ,

ben varım sonuna dek kalan yıllarım için

sevmeye , çok sevmeye hazırım şimdi seni

hem de ömür boyu

sen de varsan eğer , kabul edersen

yarım bırakmayalım olur mu

gel

mutlu bitsin bu kez öykünün sonu

07 / 2009 SIĞACIK