Ruhumu Okşamayalı Çok Oldu
Ruhumu okşamayalı cok oldu...
Önceden öperdim bile ruhumu...
Daha yeni anladım hayat yorgunluğumu...
Ve daha yeni büyüdüm
Unuttum cocuk oldugumu...
Önceden dinlerdim kendimi
Susmasın diye yeni konular açardım...
İçimden geleni fışkırtırdım..
Kendi kendime konusurdum yani...
Kendi kendine konusana deli derler ya
Şimdi ise deli olmak için can atıyorum resmen...
Önceden en çok kafa yordugum konu
Toplama cıkarmaydı sadece...
Sadece sayılara istediğimi yapardım..
Onları dağıtır
Sonra böler
Birbirine çarpar parçalarını cıkarır
Ve sonra da toplar eklerdim birbirine...
Şimdi ise hayat beni dağıtıyor
Düşüncelerimi çarpıp coğaltıyor bazen
Bazense onları bölmeme yardım ediyor...
Ara ara başıma yeni dertler çıkarıyor..
Ve en sonunda kendimi toplamaya çalışıyorum...
Elementleri öğrenirdik okulda sadece...
Sadece toprak,su,hava ve ateşti elementler...
Hayat okulunu aynı sanırdım...
Meğer oranın elementleri daha da fazlaymış...
Say say bıtmıyor..
Onları incelemek insanı yoruyor ya da hayat katıyor...
Fende maddeler vardır ya...
Bir de onların ağırlıkları vs....
Hayatın feninde de varmış maddeler...
Bazıları ağırlıklarıyla eziyor......
Bazıları herşeyi paramparça ediyor...
Bazen yumuşaklık verseler de yine de zarar veriyorlarmış meğer...
Yine de güzel yaşamak denen şey...
Sırf dünyaya bakabildiğin için yaşamak...
Yaşamak diyorum
Sadece yaşamak bile cok guzel..
Ve bakmak hayata öylesine...
Ruhunu okşayarak yaşamak..
En güzeli öpmek onu...
Boğuşmayı bırakıp sadece dinlemek onu...
Ama o artık sustu...