Rüzgâr Yalnızlığıma Arzuhâl

Azımsayamayacağımdır hayatın gerçekleri

Bazen beklemediklerinden vurulduğundan

Yalnızlığımın bir başınalığına

Uğradığında rüzgâr

Davetsiz arzuhâller yazardım öylece

Cıvıltısıyla sabah kuşlarının

Karşımda

Madam Despina kahvesini yudumlarken

Kalbimin ağardığını

Aklımın ağrıdığını düşünürdüm

İzbe kimselerin çizgisinde

Dolaşırdım ağır aksak

Sormadan Tanrıya, söylemeden şiire

Sonra

Madam Despina'nın ölümü aldı başımı

Bütün kalpleri kırdım üstüme

Cam kenarlarında

Mevsimsiz açan güller gibi

Sadece bir ağacı anlatan ressam gibi

Yüzümüzden okunan

Serenadlık tebessümlerın ardında biten

Gözyaşları gibi

Grinin fedâisiydi içimizdeki dünyalar

Sazlıklardan güneşe doğru çıkan