Sadık Dosta

gözlerim yok yüzünde

içimde kanatlanmaya hazır dilek kuşları

ah yıldızlar bir kaysa

falcı kadınların izini sürüyorum kalabalıklarda

bir tenhada uzatıp elimi

senden haber sormak için

oysa inanmam ki ben fala

sular denizlere sığmıyor

ateş ocaklara

dudağının çatlağında büyüyor depremler

bu yüzden yıkıntı kokuyor nefesim

koca bir yalnızlığa yaslayıp sırtımı

avuntu avında tetiğe basıyorum

her kurşunda yere düşüyor umutlarım

ince bir sızıyla geliyor

kimsesiz acıların imbiğinden süzülen şiirlerim

kimsenin öpmediği kadar içten öpen

yaralarımı