Şarabın Gazabı

önce gülüşümü söküp attım

hüzün damlıyor artık dudaklarımdan

sonra hırpalanmış düşlerimi sattım

kırık dökük/yok pahasına

güya ilk sahibinden...

kan damlıyor artık aşka teşne yanımdan...

düşünebildiğince varsın derlerdi

düşleyebildiğinceymiş oysa

elmayı dişleyebildiğince

gülü koklayabildiğince

ve gülüşünü koyverebildiğince

varmışsın hayatta

bir de yeşerebilmişsen bir gönülde

hani şöyle gelişine

elini tutarken göğe de bakabilmişsen özgürce

değme gitsin keyfine

serden geçtim

kendimden vazgeçtim de

bir hayattan geçemedim işte

bildiğini yapmamak sancısı

koyuyor bazı bazı

hele de içer iken yakut rengi şarabı