Sarı Kovamızı Biraz Gözyaşını ve Kırdığımız Kum Saatimin Kumunu Al Gel

beni seninle tanıyor bu şehir.

verecek hiçbir şeyim yok sana

verecek ''hiç'' birşeyim var.

olsun,

sen yine de gel.

ağrılarını,

yokluğunu,

hevesini

al, gel.

biliyorum belki,

çocukken sağlam değildi

hayata karşı kalelerimiz.

olsun,

geç kalmış değiliz.

sen yine de

çocukken kumdan kaleler yaptığımız

o sarı kovamızı,

biraz gözyaşını,

biraz da

oynarken kırdığımız

o kum saatimin kumunu

al,

gel.