Sen Geçince Bu Şehirden
bir kuytuda bir çiçek açtı
şehre Gökkuşağı yağdı
belli ki o sevgili
yine bu şehir'den geçti
sarmaşık bir şiir düştü kaleme
o yar düştü yine usulca kelama
gidişinde çiçek öldü
Gökkuşağı silindi
kaçtı şiirin içinde neşeli sözler
yine beni ağlıyor sanacaklar bak
bilmezler ki gözlerde yaş tükenmiş
kurumuş bir sevdanın
çatlak izleri kalmış göz kenarlarında
bir şair ölür tenhalarda şiirleri ağlar
yaşarken de ölür bazen insan
avare bedenleri kalır geride
kimileri de ölür yaşadığını sanır
şiire söz gönüle köz kalmayınca
ölür işte şairler de
alışmıştır eller yazmaya
gönüller korda yanmaya
bir kuş düşer daldan bir yaprak
yine şaire iş düşer ağlar kalemi
ve bir gün şiirlerden şairden düşer
kim bilir belki de bir şair doğar
gayri meşru gecelerden
şiirler utanır o şairin kalemine düşmeye
bak yine gökkuşahı belirdi
ölmekte olan o çiçek canlandı sanki
o yarin yolu yine bu şehre düştü belli ki