Sessiz Zafer

Kırgınlık bir kuyu değil,

bir merdivenmiş meğer;

her basamak,

düşerken çıkılan.

Sen geçtin,

rüzgâr gibi,

ben kaldım,

ateş gibi.

Üşüyen ellerimle

kendi göğsümü ısıttım.

Umursamazlığın,

camdan bir duvar;

arkasında duruyorsun,

gözlerin başka şehirlerde.

Ben ise o duvarı

yüreğimle dövüyorum,

parmaklarım kanıyor,

ama sesim

hâlâ senin adını taşıyor.

Bir gün,

diyorsun ya içten içe,

“o da unutur.”

Unutmuyorum;

sadece acıyı

isimlendirmeyi bıraktım.

Artık ona “sen” demiyorum,

“ben” diyorum.

Küllerimden doğuyorum,

evet,

ama bu kez

kanatlarım yok.

Ayaklarım var.

Toprağa basıyorum,

ve her adımda

senin yokluğunun

izini siliyorum.

Yarın,

güneş doğduğunda

ben hâlâ burada olacağım;

ne seni bekliyor,

ne seni affetmiş,

sadece

kendimi sevmiş

bir adam olarak.

Ve sen,

uzaklarda bir yerlerde,

bir sabah uyanıp

içimdeki o sessiz yangını

hissettiğinde,

bil ki

o yangın

artık benim evim.

Sen geçtin.

Ben oldum.