Sessizliğin Elvedası

/Ses/sizlikte bir ses varmış, yeni fark ettim.../

Diziyorum bu gece harfleri ipe

Ve çekiyorum ipleri delicesine

Ağzımda boğulan kelimeler nedense kifayetsiz...

Hiç birinin kendi ağırlığını taşıyacak mecali yok

Ağzımda sallananların ise

Artık c/esaret gösterebileceği son nefesi yok...

Diziyorum bu gece harfleri ipe

Ve çekmeyi bekliyorum ipleri yine

Fısıldasam kulaklarına sevgi sözcüklerini

Dindirir belki acılarını azıcık da olsa

Dünyanın en kıymetli hazinelerini döksem yoluna

Kandırabilir miyim? Ölümün yeni bir başlangıç olduğuna

Diziyorum bu gece harfleri ipe

Ve çözüyorum ipleri tane tane

Kurtulmayı başaranlar dur duraksız gidiyor

Sanki kopacak hengâmeden haberdar

Ağzıma dolan kelimelerin iç çatışması

İstesem de artık, içimde tutamıyorum

Diziyorum bu gece harfleri ipe

Ve hesap soruyorum, suçlu kim diye?

Can çekişmeleri keyif verirken

Sahte gülüşlerin arsızlığı siniyor tenine

Son çırpınışları sessizlikte kaybolurken

Sensizliğin sessizliğinde ağlamalar duyuyorum gizlice

Diziyorum bu gece harfleri ipe

Beklediğim neden olsun ki! Bir mucize

Söyleyeceklerim bir sonu getirecekse

Arkasındayım, her şey olacağına varsın

Kendime bir sorumlu arıyorsam da

Son sözüm elvedadır artık biliyorsun...

Bazen an gelir, söz ağızda tıkanır

Ne yapsan faydasız

Bazen de dudakların kelimeleri bırakır

Ne yapsan tutulmaz, dönüşü imkânsız

Gariptir yinede

İki hayatı birleştiren kelimeler

Yan yana geldiklerinde

Yazık! Hiç bir şey ifade etmediler...