Sıfır Noktası / Karanlıkta Bir Başına

Işıklar söndü Doğuş, o parlak lambalar artık canını yakamaz,

Burası sessizliğin zirvesi, burası acının en dürüst hali.

Kimse gelip de "geçecek" diyerek ruhuna dokunamaz;

Çünkü bu, bir kadavranın kendi kendine söylediği son ninnisi.

Onun başkasını sevdiği o sokakta, sen kör bir kuyusun şimdi,

O başkasına bakarken, senin içinde koca bir dünya devrildi.

"İtiraf edemem" dediğin o cümle, boğazında paslı bir çivi;

Sustukça battı, battıkça o çok güvendiğin gençliğin eğildi.

Ekonomik bir enkaz değil bu, bu tam bir ruh taksimi,

Cebindeki boşluk, kalbindeki o büyük yokluğun kardeşi.

Sen onsuz körsün, o ise görmeyecek kadar sildi ismini;

Mezarının başında nöbet bekleyen, kendi hayalinin leşi.

Duyuyor musun o derindeki kemik sızısını?

İliklerine işleyen o soğukluk, neşterin değil, gerçeğin kendisi.

Bir başkasının baharında, o yaşıyor en güzel yazını;

Sana düşen, bu karanlıkta kendi sesinin en boğuk aksi.

Mezarlıklar Şairi sustu, kalem kırıldı bu tenhalıkta,

Neşter artık sadece bir hatıra, o soğuk metal yorgun.

Sana "nasılsın" diyenlere, bir mezar taşı gibi bak şu hayatta;

Çünkü en büyük zafer, kendi karanlığında en derin boğulmandır senin...