Son Satır

o Temmuz akşamı

frezyalar kurmuştu sofrayı

kırmızıdan öte

bir kuş kondurmuştu şair saçlarına

ellerimizde mehtabın izleri

bir deniz sahnesi

-gözlerinde büyürken gökyüzü-

uzanıp senin göğsünde gülüşünü izlemiştik

büyülü bir rüya anımsaması

ama orada sen yoktun.

sokaklar mı sarhoştu, damlar mı uykuda

koşsak yetişecek olduğumuz çocukluğumuz, hatırla

-dizlerimiz yaralı, bükük iki masum dudak-

dalıp gitmiştik mehtaba, bir kırık sandal üstü

uzakta bir şehir vardı -ışıkları uyumuş-

"bugün de ölmedim anne" diyordu yine Ahmet

sen çekip giderken

benim kulaklarım çınlamamıştı.

o Temmuz akşamı

sadece sen kaldın o sofrada

köşesinde kaybolduğumuz bu şehirde

akıp giderken hayat

ve denizdeki balığın düşlerini saymazsak

kimse doğmadı bu şehirde

dilimde bir ismin kaldı

hayatın son satırları.

sonra bir sabah,

-deniz yine maviydi

çocuklar yine dizleri yaralı-

kimsenin haberi olmadan

her şeyimi o Temmuz akşamında bırakarak geçtim önünden

sen sadece cenazemi gördün.