Soy(suz) Ağacım

Düşüm/den derinde astım özümü

Dünyanın içinden bir halat sardım

Geçirdim boynuma, yumdum gözümü

Tam ölüm beklerken, arafta kaldım.

Tepemde uçuştu kör bir akbaba

Ne eş dost aradı ne de akraba

Fazıl erdem için bitmeyen çaba

Arş'a çıktım derken, enkaz'a daldım.

Yutkundum gölgemin sonsuz kirini

Bitmedi dünyanın pası irini

Gönül celladına sordum yemini

Zalim'e pus kurdum mazlum'a kaldım

Mezarım sinkaflı, doğum şen şakrak

Ne bir gül ekilir ne düşer yaprak

Bir yere sığmadım, tek yerim toprak

Soy'suz ağacımdan derin kök saldım...