Söz Fırtınası

Toz vaktidir zaman

Dil soluksuz, kalp mahkum, ruh yorgun

Savrulacağım ya "biraz kül biraz duman"

Estireceğim çırağı yanık duygularımı,

Kırık dökük pervazımdan

Yine bir gecenin yarısı

Koptu içimde söz fırtınası

Fonda gramafonumun o tiz vurumları

Başkaldıran mısralara gebe, akreple yelkovanım

Volkanik tebessümlerim kıvrım kıvrım

Ve ben yine rengimle münhasırım

Kırmızıyım

Kızıla çalan akşamların pamuk prensesi

Oyalı kentin basmakalıp masalları büyüttü beni

Naftalin kokulu aynaların yansıyan yüzünde,

Çağ bozumu hayallerime ağır aksak yürüdüm

Gelmeyen baharların papatyalarından taç yaptım başıma

Kırmızı mumlar da yaktım gelincik tarlasında

Parmak uçlarımda nar kırığı sancısı

Ayın gölgesinde oynattım, düşten kurma kuklalarımı

Hayâli kervanlarım da vardı, sıvanmamış balçıktan

Bazen karışıp aralarına, çıktığım da oldu kafdağının ardına

Saymadım gitmekle kalmak arası adımlarımı

Bilmedim gerçekler mi masaldı, masallar mı gerçek

Kimi kırmızı başlıklı kızıydım bir masal kitabının

Kimi kırmızı rujlu kadını tek baskılık bir romanının

Kambur zamanın, kalburüstü eleğinden elenen,

Bir avuç toz tanesi kadarım şimdi

İçimde kızılca kıyamet koparan o çocuk da olmasa

Çoktan kaybolurdum dilsiz vedalarımla