Sultanîyegâh

göçmen gecelerimin gizi

efsunlu yıldızları toplayıp evrenimden

yalnız sen rengine boyamıştım

gökevimi

oysa şimdi

ay yüzünden suya düşen ay gibi

akşam gözlerinden seken

suskusuz sitemine gömülüyor

umudum

yarınıma çöken sislere asıp hayalini

özlem yelinin yönsüz kollarından

bulanık yağıyorum harami ırmağına

denizime dökülüyor derin gözlerin

kararsız sevi bulutlarından

dalgalar dolusu çığlık içiyor

kumsalın susuzluğu

kimsesiz mehtaba düşüyor

aldatılan yelkenli

la perdesinde üşüyor sultanîyegâh

erişimsiz düşlerimden derleyip esinleri

ölümün gözyaşından yontuyorum

tapındığım totemi

yalansızım

düş yanımda kalansızım

avuçlarıma batıyor ayrılığın zifiri

23 Mayıs 2010 İstanbul