Tahammülüm Yok Artık

Katlanamıyorum içimin bu denli yanmasına artık

Alışamadım işte bu yaşıma kadar alışamadım

İçimde büyüttüm bu ızdırabı

Bir gün biter sandım ama bitmedi

Artık bir şeyler yapacak gücümde kalmadı

İçimin içi yanıyor Allah'ım

Parçalara ayrılıyorum

Her bakışta yıkılıyorum..

Anlayamıyorum....

Bir kez olsun bir kez neden bu güveni hissetmedim

İnancını mı sarstım?? Ama nasıl???

Düşünüyorum düşündükçe beynim çatlıyor

Sana en yakın insanın her gün nefretle sana bakması

Yaşamın yaptığı bu intikamı mı ya da imtihanı mı?

Seçemiyorum

Darma duman hayatın toz içinde bıraktığı benliği taşımaktan bıktım

Bu zamana kadar bir çok şey aldı götürdü duygu

Ama bu seferkine katlanamadım

Bi bataklığa saplanmakla yenik düştüm

Yaşama dair ne varsa yitirdim

Katlanıp herşeyi düzelteceğim diye

Kendi kendimi yok ettim

Uzağım artık yaşamın bana sunduğu sunacağı her şeyden

Her adımım sayende kendimden uzaklaştırdı

Çabalarım boşunaydı sevdiremiyecektim kendimi ama beynim aptal beynim direndi

Sözler arası soluklarda nefes alırken boğuldum

Mutsuzluk üzerine kurulmuş bi hayat benimkisi

Zamanın hızlıca tik takları ölüm vaktine iyiki yaklaştırıyor

O zaman gelip çatsada yalancı yaşam son bulsa..