Tüdenya

'kan ve güncesi'

yola savurma camdan kalbim kırılıyor

düşümü çiğnediler bir bahar bahçesinde

kan bulaştı gözlerime düş kanı

en günahsızıyken ben padişahların

ne çok sözüm vardı dünyaya

yazık hiçbirini söyleyemedim

karanlıklar içinde eriyen bir mumum ben

dursam ışık/sızım gitsem yönsüzüm

sokaklar dar günler firar ben biçareyim

saçlarım güneşi görmez pas tutar alnım

yok artık feraşe bulut hamaklar

onlara tezat kara bir tabut ve paslı bir dünya

acılar arttıkça ben çoğalırım

ağlama yangınlar kalbimi yaksa da

mavi yüzlü melek nerede gül kokulu bebekler

ve kimdir bu şakiler ki sesleri içimde

hüzünlü şarkılar acıtırken yüreğimi

bıktım her şeyden bıktım küçüğüm

uhdeli cemrelerden mümted eziyetten

bir tutam sevgi ver al gönlüm senin olsun

ay değil yıldızlar vurdu beni yakamoz vaktinde

kaç kez hırpalandım tabip sol yanımla

artık ne desem eksik kalır bu kayıp rıhtımda

tayf kokan düşlerim vardı oysa

şimdi sus tüdenya sus ki bu feryat benim

senin bitirdiğin yerden ben dile geldim

sarmaşık otları ve martılar bilir beni

rüya taşırım gerçeklere şafaklarım hep ıslak

ben aşkı aşk yapan mecnunum