Tunç

bir çelik gibi parıldıyor gözleri

çelikten bir kül tabağında

izmaritleri

sönmemiş izmaritleri sayıyor ülkem

ülkem zengin biliyorum

fabrika bacalarından ekmek kokusu tütüyor

her vakit üç vardiya

sönmemiş yıldızları daha da büyüyor

evde bekleyen çocukların

çocukların karnı tok biliyorum

bir geminin adı: tok

deniz tok

kömür sobaları tok

kütüphaneler

yaşlı adamlar

mısır tarlaları tok

tunç gibi dirençlidir Karadeniz biliyorum

dirençlidir demirden

karnı tok bir emekçinin

gözü tok

yüreği tok biliyorum

ve fakat ergimiş demir değil ki

parmakları işçilerin

tunca çalmıyor elleri

hiçbir vakit Ereğli'nin