Tut Ellerimi Kadın
yıldız döken bir gecenin altında
yalnızlık karası yüzüm
mehtaplar dicle'ye düşmüş ağlıyor
hüzün akıyor diyarbakıra
ey kara sevdalar ülkesi
-diyarbakır
ayaz düşüyor sokaklarıma
kaldırımlar ayaklarıma d/ üşüyor
bir kadın düşüyor aklıma
kızıl saçları
yanık buğday teniyle
sersefil
yalın ayak
bütün şarkılar aklıma düşüyor birden
bir kadın
yalnızlığını çağırıyor karanın
saçlarından ay düşmüş
bir avuç yaş taşıyor öteden
üç beş it havlaması karışıyor geceye
leş kokusu sinmiş sokaklardan
-bir çocuk
yüzümden telaşla ötelere kaçıyor
-vuslata
bütün ölmüşlüğüyle
senin bilmediğin jazz şarkısıyla
mülteci düşleriyle geliyor
kadın !..
aç gözlerini
ağaçlar yapraklarını döküyorlar tenhaya
yalnızlık tılsımı karışıyor havaya
çehremi yırtıyor
uzamış tırnaklarıyla rüzgâr
yalnızlık bir bela
uğuldayıp üzerime çöküyor
bir cigara sarıyorum kaçak tütünden
hınçla ...
bir kibrit çakıyorum
bir kıvılcım oluyorum sonra
geceye benzin döküp kül edesim geliyor
tut ellerimi kadın !
bilmez misin ki tanrıtanımaz bu sokaklar
kaldırımlarda köşe bucak O' çocuk
yok !...
ben korkmuyorum
namussuzum ki ağlamıyorum
üşümüyorum da
ama...
ya O' yüzümde ki çocuk