Tutsak

zihnimdeki elektrikler kesildiğinde

yanıyordu sigaramın ucu

yalnız bırakmıyordu beni mum ışığı

gözlerimden kan

ciğerlerimden yaş damlıyordu

oysa ödemiştim yalnızlığımın faturasını

bir sonraki taksidi istiyor olmalıydı

içimdeki kapitalist doymak bilmiyor

dürüstçe beni sömürüyordu

kovulduğumda cehaletimin cennetinden

odam mahpusa açılıyordu

kendisine tutsak olduğumu biliyor

otobüs seferlerini kaldırıyordu

masumiyetimin hasretini çektiğimde

bekleyebileceğim bir durak yoktu

yaşam yolumun sonu

yalnızlığıma çıkıyordu

ve ben umuda bir volta daha atıyordum