Umudun Sonunda Beliren Sözler

Beni annem doğurmadı

Ben aslında hiç kimsenin değilim

Sana geldim ellerimde yel değirmenleri

Kanatlarım rüzgâr tutmuş

Ayaklarıma dolanan ipleri kes

Tabutumun içine bir çirkini koy

Kötü birini koy

Kimden kurtulmak istiyorsan onu koy

Kimsesiz bir kimseyim ben

Tenha bir mahalde bulunmuş

Annem doğurmadı beni

En çok seni sevdim

Yıllarca örgütlenip durdum sana gelebilmek için

Papatya paketleri yolladım adresine

Lale soğanları attım üzerine

Arzularımı kefenleyip gömdüm şiirlerime

Yine de üstüme kaldı faili meçhul sevişmeler

Önünde eğiliyorum şimdi ben

İçimde biriken nefret değil bu çukur

Belki de çocukluğumun hıçkırığı

Bir servet değerindeki bu ısırığı

Taşıdım hiç yüksünmeden

Bir ağacı nasıl saklıyorsa tohum

Öyledir bendeki yokluğun

Sadece bahara kadar yoksun

Ve ben baharda yokum

Yokluğuna ömür biçtim ömrümden büyük

Bana verdiğin sır gibi hiç durmadan ısırıyor içimi

Bu gülen yüzüme bakma

İfade etmiyor beni

Bekleyen beklenenden çok çünkü

Avucumda yazılı hepsi

Bilirim sana göre değilim

Beyazla siyah gibiyiz renklerden

Hem ben en çok beyazı sevdim

Seni sevdim seni giydim en çok üstüme

Şimdi bana yakışmış de kefenin

Güzelsin de celladımın aşkına direnirim

Hatırlat bana yeniden gülümsemeyi

Benim istediğim ney değil neyin sesi

Sil artık yüzündeki eğreti ifadeyi

Yok başka bir beklentim

Tabutumu kucaklayıp gelmişsin

İçinde yıllar önce verdiğin resim

Gökyüzü bir kül gibi dökülüyor üstüme

Sana benzettiğim yıldızlar dökülüyor üstüme

İnan artık hiç ihtiyacım yok teselliye

Mademki bu dünyada anlamsız bir seçimim

Ben artık hiç kimsenin değilim

Üstümde sana aldığım gelinlik

Çoktan dönüşmüş derime

Delik deşik

Artık kör bir kuyunun dibinden bakıyorum Dünyaya

Bitmeye yakın gördüğüm rüya

Yüzün bir dolunay gibi düşüyor sularıma

Korkuyorum uyanmaktan

Sessizce yaklaş yanıma

Gözlerimi çıkartıp al yuvalarından

Nazar boncuğu yaparsın çocuklarına

Hayır sığınmıyorum insafına

Bırak endamın ipimi çeksin

Bir trenin arkasından nasıl olsa gideceksin