Uzak

dut ağacına ağıt

seni suya döktüğüm mevsimden beri benim

kırmızıdan saydı dilimi dut şerbeti göğün

cennet sularını yangınlara içiren kuşlar

yarısı hüzne kararan ay yüzüyle

kana ve toprağa

bakmayacaktı !

uzaktı masalım

çok uzaktı

saçları dalgalı çocukluğum gibi

Sems-i leyâl'di serçenin kanadında .

rüzgâra değen ellerim bilecekti sahrâyı

tanıyacaktı göğsündeki gizli bahçeyi

tarayacaktı uzun saçlarını dut ağaçlarının

...

seni dalına konduran kuşlardan içre benim

ölümden saydı elemi şerbet döken yüreciğim