Vaveyla

"Göğsümde olmasaydı kanlı bir acı, ne yaşamak anlatırdı ölümü ne darağacı.

Onun için sahibine emanet ettim içimdeki sessizliği.

-O bilirdi her şeyi."

Ciğerime batan bi'şey

bi'şey vardı biliyorum

engeli özgürlüğümün

nefesimin veremli yanı sanki

korkusu ölüm ülkesinin yalnızlığından

yine de

-inna lillahi ve inna ileyhi raciun- demeli insan

-Yüzünü ne kadar özlemişsem-

Yüzümün yansımasını görmeyeli çok sabah oldu aynalarda

ellerimle kırmasam ve kanı damlamasa avuçlarımdan

içimde büyümese yokluğun

ve unutsam saçlarının kokusunu

dayanmak mı kalırdı acının vav haline

sırlı katillerin ardında

kapının ötesi öyle soğuk

pencereler ıssız

-geçmiyorsun bu kent gibi aklımın içinden-

kuşlar habersiz olup bitenden

kopmayan vaveyla yüzümde ve gökyüzümde

sakinim

boynuna sarıldığımın resmini çiziyorum buğusuna

saçlarına gelince

yine parmaklarım titriyor

okşadığım gibi çizmeliyim oysa

-gün gibi aklımdasın-

çizemiyorum

yine kan revan

yine kırılan aynalar aklımda

Yarın yok belki

söylenmemiş bir sürü şiir

çınlamayacak kulaklarında

ne acı ve ne saçma değil mi

gizli kalacaksın

sessiz neden ve sağır ve ağır adımlar

sen uykusuz

ben ölümlü

sevdik birbirimizi

-yürüyelim mi-

ellerimiz sıcak tutsun bu soğuk mevsimi

üryan ve masum

geçelim en namert yanından ayrılığın

yarın

'sen' olmazsa

boş kalacak herşey

d/olmayacak

Miracının kaçıncı sabahıdır elin aşka uzanalı

bense yorgun bedenimle son kuyusundayım Yusuf olalı

-güneş düşmüş-

bencildi kıyamet

-yetmiyor susturmaya yalnızlığımı-

benim için geliyor olmalı

-yüzleşemiyorum hala aynalarla-

solgun yüzlü insanlar görüyorum kırıklarından kanayan

k

o

r

k

u

y

o

r

u

m

biraz daha ölmeli miyim ateşin can evinde şehvetli bakışlarla

belki daha sancılı kendim vakitleri değmeliydim gökyüzüne

-orası hala boş-

bilmem bu acının tarifini

hislerim yüzümün çiziklerine gömülü

tebessümle giden bir selamım İsmail'den İbrahim'e

söyle aklın kalbine hükmetmeden önce

aşık diriyken ölür mü

oysa gece

siyah bir gelinlik üstümüze

-güneş karası saçlarına düşmekte-

kendimi atmasam kovulacaktım belki de kendimden

parmaklarımın ucundaki uzaklığını düşündüm sonra

avuçlarından dua içtiğim sabahları birde

gülüştüm

yorgun bir kent ve en yorgun sokağında

öyle geçtim kaldırımlarından

nedeni acıma değmeden

süngülenmeden göğsümdeki çocuk

cehennem zebanileri gelmeden

dağ eteklerinden dökülene kadar gün sağanağı

suskun bir kız görene kadar koştum sonra

bölüştük bir hiçte

kahverengiye boyanana kadar gözlerim

hiç susmadık

birde kuşlar vardı tepemizde

birde kuyular ayaklarımızın dibinde

birde çığlıklar aklımızda

yorgun bir kent ve suskun bir kız

a(ğ)la(ya)bildiğine bizim

şimdi hiç konuşmadan durmalıydı/m/k

"Zordu bekle demek

ki...

az kalmasaydı sürülmezdi yaraya gülümsemek

ve...

parmak izlerin bulaşmış bir inancın peşinden koşmaktayım

beni "Sen" yapan her neyse artık o gün adına yaşamaktayım."

27.03.2015