Yanık Lodos

Isırgan otuna çalan gece

Duvarlarda silüeti donmuş gölgeler

Camda gündüzden kalma çırpınışlarının

Son demlerini yüklenmiş kelebek

Valizini toplamış Ay

Fonda yanık bir sela...

Sükunet yada sessizlik...

Belkide bir çoğumuzun derinliği

Kaç yastıkta kaç rüyanın birbirine sarılıp

Üzerine fırtınadan kalma çiğleri çektiği saatler

Yada yazdan kalma

Yanık lodosa kucak açmış yürekler...

Ağaçlar bile tıp oynuyor

Aynı okul sıralarında

Öğretmenin bizleri susturmak için oynadığı oyun gibi

Öğrenmemiz için

Bolca dinlememiz gerektiğini unuttuğumuz günler gibi

Evin duvarını yalayıp geçen kağıt parçaları

Kaç savrulmuşluğun satırını taşıyor kimbilir

Dışarda koparmak isteyen rüzgar

İçimde çakılmak isteyen nabız...

Bıçak sırtı gibi zamanı yaran yelkovan

Kendi acımasızlığında kaybolmuş akrep

Nasılda vuruyorsunuz çehreme...

Pervazları sıkıca tutkallanmış hayatım

Nasılda ıslık çalıyor

Aynı rüzgarın kapı eşiğinden geçişi gibi...

Ruhların çığlığı gibi...

Neden herşeyi bırakmak yerine bir yerlerde

Kendimizi bırakamıyoruz ki unuttuğumuz yerde?

Ümit nehirlerimizde

Neden yıkayamıyoruz kırıklarımızı?

Susan zaman

Akan tarih...

Tekerrürü bol bir seranat

İçinde gözyaşı bol

Altı kahkaha ile çizili satırlar...

Karmaşanın tam göbeğinden

Çalılıklara sarılmış düzlükler

Avuçlarda başak tazeliği

Ayaklarda cehennem ateşi...

Kimbilir daha kaç gece

Ucubucağı kopuk çayırlarda

Isırgan otuna çarpacak gözlerim...

Yinede hepsini toplayıp

Göğsünde acı acı öğüttükten sonra

Yıldızları yorgan yapıp

Nefes aldığını farketip uyumaya değer...