Yanma Artık Gönlüm

Yanma artık yanma gönlüm;

biraz sus, biraz dinlen artık.

Her hatırayı kor gibi taşıma içinde;

her geceyi onun adıyla yakma.

Bak, küle döndü içimizdeki bütün baharlar.

Bir zamanlar gülüşüne sığdırdığın dünyayı

şimdi bir avuç sessizlik taşıyor.

Bir ses bekliyorsun hâlâ karanlıkta;

ama o çoktan başka bir sabaha yürüdü

ve seni, gecenin ortasında bıraktı.

Yanma artık yanma gönlüm;

her gidenin ardından böyle yıkılma.

Bazı insanlar yalnızca geçer hayattan;

bir iz bırakır, bir sızı bırakır

ama kalmak için hiç gelmemiştir aslında.

Hatırlıyor musun;

bir zamanlar bir cümlesiyle gülüyordun.

Şimdi aynı cümle içini parçalıyor;

çünkü sevmenin bedelini

en ağır yerinden ödedin.

Duvarlara çarpan sessizlikler var içimde;

her biri onun adını fısıldıyor.

Unutmak dediğin şey kolay değil gönlüm;

bazı insanlar kalpten çıkmıyor

çünkü kalbin ta kendisi oluyor.

Yanma artık yanma gönlüm;

bu kadar yük taşıma tek başına.

Sevmek suç değildi, biliyorum;

ama yanlış kalpte doğru kalmak

insanı en çok yaralayan şeymiş.

Geceler uzuyor şimdi;

sabahlar bile eksik doğuyor.

Bir yanım hâlâ ona inanmak istiyor;

bir yanım “bitti” diye bağırıyor

ama sen hâlâ susuyorsun içimde.

Yanma artık yanma gönlüm;

bak gözlerimdeki yaşlar yoruldu.

Her hatırayı tekrar tekrar yaşatmaktan

kalbim de yoruldu;

ruhum da yorgun artık.

Belki bir gün geçer bu sızı;

belki bir gün adını anmam bile.

Ama bugün…

bugün hâlâ içimde bir yangın var

ve o yangının adı sevda.

Yanma artık yanma gönlüm…

kül olduk zaten;

daha ne kadar yanabilir ki

bir insanın kalbi

aynı acının içinde.

Yanma artık yanma gönlüm.