Yarım Kalan Jenerik

Kampüsün loş ışıklarına yazılmış bir taslaktı bu,

Arka planda usulca çalan kırık bir melodi.

Zamanı durduran o yavaş adımlar,

Ve tesadüflerin cebinden çıkan o kayıp yüzük.

Her şeyi kusursuz bir sahne sandık,

Bağımsız bir filmin tam ortası.

Gecenin içinden kopup gelen o sarılma,

Sözde bir başlangıcın en sıcak yarası.

Ama jenerik çok erken aktı,

Işıklar yandı, perdede kimse kalmadı.

Başrol sandığımız o yabancı gölge,

Sabahın ilk ışığıyla sessizliğe daldı.

Ne bir veda cümlesi, ne de bir kapanış,

Sadece havada asılı kalan o ağır, puslu heves.

Şimdi boş sokaklarda yankılanan tek şey;

Kendi yazdığımız kurguda aldığımız bu soğuk nefes.