Yeşil Saç Tokası Kırmızı Tarak

(Orhan Kemal'e ithaf )

sıvasın köyünden

üç yağız delikanlı

iflahsızın yusuf, köse hasan

ve pehlivan ali

omuzlarında beyaz torbaları

koltuklarında yorganları

bindiler bir gece yarısı

mavi şimşekler,

sicimden yağmur altında

kara trene.

serdiler yüklerini yerlere

sarındılar yavukluya sarınır gibi

işlemeli ak yorganlara.

ertesi gün tan vakti

cızıltılı fren sesi

ve karşılarında

pamuğun başkenti

marabalar şehri adana.

ahırdan bozma bir ev

yerlerde hayvan gübresi,

duvarlarda nem,

ve havada at sinekleri.

işte yeni yuvaları üç arkadaşın.

amele dolu çırçırın içi

içlerinde yusuf, hasan ve ali

dört taraf pamuk balyası

ıslak yerler, camsız pencereler

ve zili boşanmış saat gibi

titrek, demir makinalar.

öttü ırgatbaşının uzun düdüğü

ve başladı büyük boğuşma

boğuş tozla,

boğuş sesle,

boğuş nemle.

köse hasan ,cılız hasan, garip hasan

iflas etti soğuktan böbreği

dayanamadı bıçak vuruşu sancıya

küflü odada bir akşam

çıkardı yastığının altından

kızı emineye armağan

yeşil saç tokasını ve bir de kırmızı tarağı

iflahsızın yusufa uzattı

sonra da gözlerini kapattı

çukurova kopardı köse hasanı

emineden, yarinden, köyünden.

yusufla ali

ayrıldılar fabrikadan

inşatta iş buldular.

yusuf duvar işledi,

ali kireç söndürdü.

zaman zamanı kovaladı

gün güne katlandı.

ustası oldu yusuf

yaptığı duvarların.

ali tutunamadı

ayrıldı inşaattan

pamuk tarlasında

gün boyu kazma salladı.

patoz son durağı oldu

alinin.

sıcak bir gece yarısı

iri gözlüğü gözüne geçirdi,

çaputlarla boynunu sardı,

buğday demetini verdi

kapkara canavarın büyük ağzına.

baktı içerde fırıl fırıl dönen

keskin bıçaklara.

ağa, ırgatbaşı enselerinde:

-durmak yok, devirin içeri

ha aslanlar, ha yiğitler...

oldu makinalaşmış bir insan:

gözleri saman tozu

boğazı kavrulmuş,

ali pehlivan.

dengesini kaybetti

yorgun pehlivan ali

düştü içine canavarın.

yuttu kapkara ağız

heybetli gövdeyi

ve sıktı bıçaktan dişlerini.

çatırdadı kemikler,

büyük bir gürültü

sonra canavar sustu.

ağzında pehlivanın kanı.

rüzgarlı bir yaz günü

elinde tahta bavulu

başında yeni kasket

-daha etiketi üstünde-

iflahsızın yusuf

yani duvarcı ustası yusuf

kerpiç evler arasından

ağır ağır yürüdü

karşısında emine

ayakları çıplak

gözleri yusufta

-bubam niye gelmedi ya?

yusuf bavulu yere koydu

ceketin cebine eline attı

avucunun içinde

yeşil saç tokası

ve kırmızı tarak

uzattı küçük kıza

gözleri ıslak ıslak.

-bubam nerde,

yusuf amca bubam nerdeee?

yusuf sesi duymadı,

gözleri karardı

çöktü tozlu yola.

kulaklarında pehlivanın yanık sesi:

enginli yüksekli kayalarımız

gamınan yoğruldu binalarımız

doğurmaz olaydı analarımız