Yıkılmayalım Kalbim Yalnızlığı Vuralım

yıllardır bildik bir acıyla düşüyorum yollara

(yalnızlığa delâlet bu, üstelik karanlığa karışıyorum)

fırlatıp atmışım gözlerimdeki bütün ümitleri

uzayıp da giden sokaklara bakıyorum, yalnız sokaklara

o yitik masal kentleri düşerken aklıma

içimdeki çocuk yine ağlak bir şarkı mırıldanıyor

söylesene kalbim sana mı yakışıyor bütün bu kederler

acılar tek ve gerçek olan bir şeyi haykırıyor

binlerce kuş bulutu geçiyor üzerimden öbek öbek

dalların çıtırtısını işitiyorum, üşütüyorlar içimi

ötede, şehrin kucağına bir yıldırım düşüyor birden

gölgen yansıyor göğe ve her yağmur katresine

ıslak bir bakış oluyor her şey, yavaş yavaş kayboluyor

ve ruhum batık bir gemi gibi, keşke bulabilsen

fırlatıp atmışım gözlerimdeki bütün ümitleri

(yalnızlığa delâlet bu, üstelik karanlığa karışıyorum)

uzun süren yolculuklar vardır ya, işte öyle

geçmek bilmiyor solmuş bir sonbahar akşamı

saçlarını okşuyorum rüzgârın uğultusuyla yine

ve bir şiir yazıyorum günün son ışığında

yıkılmayalım kalbim, yalnızlığı vuralım