Yıldızsız Karanlık Bir Gece
Düş kırıklıklarına ayetler yazıyordu gece
Utangaç resimler çiziyordu temmuz
Yıldızsız karanlık bir akşamda
Şehrimin orta yeri yanarken
Oysa
Ay ışığı senfonisiydi duyduğum
Düşen çiğ tanelerinin
Yaprakların üzerinden akışına bakıyordum
Sabah olacaktı birazdan
Yorgundum dünden
Omzumun ağrısı yeni geçmişti daha
Eylülsüz sonbaharları özlüyordum
Yüzüm güneşe emanetti
Bilselerdi
Bir insana kaç iklim düşeceğini
Pazarlıksız bir sevdada
Hangi aya saklarlardı öfkelerini
Şimdi
Cevapsız soruların saltanatı başladı
Sokakların dili lal
Birazdan
Siren sesleri kesilecek
Yalancı bir şafağın kızıllığı kaplayacak
Yıldızların üzerini
Cam kırıklarına basarak gelecek sabah
Poyrazın ellerine tutunarak
Sonra
Uzun bir hiçliğe yenik düşecek saatler
Şehir yenik düşecek yalnızlığına
26.07.2010
İnegöl