Yılma Be Gönül

Ârifim diyen âdem, çeker dünyâdan elin' ayağın' geri

Dehrî âlemin yemlerine meyledip, silinmez gözünün feri

Işığa vurulmuştur artık, tatmiz etmez hiçbir şey ondan beri

Katmerli yalanların cirit attığı meydanda bilir o, gidilmez ileri

Sen var hâlim ol ey gönül, hiçbir düşmanın' kötülüğünü anma

Sana husemâdan laf getiren müzevviri, zinhâr dostun sanma

Mert hasmın ağır lafını al da, nâ-merdin sırnaşmasına kanma

Nebîlerin ve uluların sözünü kulak ardı edip, berzâhda yanma

Yılma be gönlüm, yürü, daha gidilecek uzunca yolumuz var

Nere' gideceğini bilen yüreğe, ne yağmur ağır gelir, ne de kar

Kalp denen motor sıkışırsa da, sen onu inancınla yeniden sar

Yürü be gönül korkma, Allah var. Kılma koca cihânı sîneye dar