Yokuşlar

YOKUŞLAR

Peri ruhsarım,

Akşamüzeri geldim İzmir' e...

Ki, gelmişti benimle birlikte,

Yalnızlığım...

Öylece kalakaldım otogar da

Ne bir karşılayan oldu

Ne de el sallayan

Uzanan eller vardı tabi

Kâbus karanlığından uzanan eller

Ama o eller elimden tutmak için değil

İmanımdan itmek için uzanmış meğer

Anlıyorum artık

Ne sırtımı sıvazlayan var,

Ne de kalbimi soran

Öylece baş başa kaldım yokuşlarla

Yokuşlar bana ben yokuşlara

Bakakaldık...

Çaresiz vurdum kendimi

Günah kadar soğuk,

İhanet kadar çirkin

Dik, kaygan yokuşlara...

Yokuşlar acımasız

Dizlerim dermansız

Ve içimdeki sevdalar

İnsafsız, izansız, imansız...

Bütün yokuşlar benim için sanki.

Çık Abdurrahman çık

Biteceği yok

Yokuşlarda susuyorum

Bir yudum su veren yok.

Yokuşlarda ağlıyorum,

Gözyaşımı silen yok...

A.KARA