Yoruldum Albayım

Yoruldum Albayım;

Nedir bu içimdeki sessizlik,

Nedir bu içimdeki acizlik,

Nedir bu içimden söküp atamama durumu ?

Anlamsızlığın içinde kayboluyorum albayım,

Düşüyorum gözlerden, yaş misali yavaş yavaş;

Hatıram da bir kaç resim,bir kaç söz ve burnumu sızlatan kokusu var;

Alıp başımı nereye gidersem gideyim ,

O kahrolası hatıraları satamıyorum ,

Kimseye bırakıp ta kaçamıyorum,

Bir köşeye bırakıp ta gidemiyorum;

Anlayacağın çok yoruldum albayım,

Aklımın her zerresini kaybetmek üzereyim,

Anlamsızlığın en dibindeyim

İçim ağrıyor be albayım,

Öyle bir ağrıyor ki içim bile acıyor bana,

İnsanın içi acır mı hiç ?

Acıyor muş albayım kendi acısına bile acıyor muş..

Acı da acizlikte diz boyu şimdilerde...