Yüzün Güzün

ağlıyordu her yer

önce yürekzedeler, sonra göz işçileri, sonra bozgun gönüller

ve biz nereye çağlasak,

taşmıyordu;

ayrılık kentlerinin asi ırmaklarından.

konuşlanın, dedim.

sol'unuzdaki surları kanlı kaleye.

kırılmak için önce bütün olmak gerekir dedim, iliğimden.

manasız bir ayna kadar görüntüsüzdüm bunları söylerken

-ki ömrümü gösteren dudaklarda

renk; yalnızlığıma eş bir tondaydı.

bir merminin ömründen;

can aldıktan sonra, çok uzun seneler geçiyordu.

-ki bir mermi; tehlikeli oluşunu bilerek

saklıyordu kendisini namluya.

oysa aşk;

bir ben lekesi kadar,

hedef bırakmıyordu yanan göğüslerde.

bana bir şiir daha, dedim.

tüm söz öbekleri yüzümdeydi.

ağlıyordu her yer

ben duyabiliyordum.

körlerin mahallesinde ayna satmaya çalışsa da aşk;

suretini merak etmiyordu bedenler.

aslında yetimim demeyi sevmem

ama yetimim dedim nasıl olduysa

benden başka; hiçbir çaresizi kabul etmiyordu karanlık

gecelerde kötü yola düşüyordu hayaller

sarhoş ve küfürbaz

hangisini kurtarsam

içimde yine bir düş; şeytana kadınlık yapacak.

olmaz, dedim.

bu kez metin olalım,

parlak yıldızları kirletmesin dolunay.

bana bir şiir daha dedim;

şairliğimden utanarak.

ne bileyim;

girişte kalmasın yüzün, güzün, bulutsuzluk..

FE