Zaman Utansın

Sensiz sakin bir sokakta yürümekteyim

Kimsesi olmayan garib bi yolcu gibi

Başım dik, mağrur, birazda inadına

Kimsenin anlamamasına inat

Yorarak bastığım taşları

İnat ettim zamana ve içinde olanlara

Zaman aynı zamanmış da;

İçindekiler başka zamanda

Kim çıkarsa çıksın; aldırma

Vur yumruğunu masaya

Zaman utansın, boşver yorulma

Bırak masum aşkları;

Olmasın kimsesi kalbinin

Kimsesi olmasın ellerinin bırak

Yalan zaten hepsi

inanmıyorsan kimsenin masumiyetine

Bırak yüzüne bakan zaman utansın

Bi sen kaldıysan şu hayatta

Kirletme o kalbi;

Lazım olur birgün; elbet sıratta