Zamanı Tutmak Vardı Ellerinde

bir hayal penceresinden akıp gidiyordu zaman

ve seyrine daldığın herşeyi eskitiyordu

birer birer

sevdiklerin geliyordu

sonra geçiyordu onlar da

birşeylerden geçer gibi zamanda

gülümsüyorlardı ellerinde tutamadıkların

sen de gülümsüyordun

anılar dı onlar

ve sen anlıyordun

hayaldi hepsi

onlar da geçip gidiyordu

kendinden ve senden

olan her ne varsa bitiyordu

çoğu zaman haberin yoktu zaten

olandan bitenden

gri bir sis perdesi çekmişti zaman

saklıyordu onları gözlerinden

çıkmalıydı oysa o hayal penceresinden

kaderini yazmalıydı kendi elleriyle

avuçlarına alıp koklamalıydı

kuruyan topraklarını ömrünün

sırılsıklam ıslanmalıydı düşkünlerle

birlikte düşerken kaldırımlara

şehrin yağmurlarında

zamanlı zamansız demeden hem de

birlikte akmalıydı bir ırmak gibi

acı ve göz yaşlarının içinde

nice güzel renklerin solduğu

nice yüreğin duvarına

çizebilseydi desen desen sevgiyi

gökkuşağının tüm renkleriyle

tutup kaldırabilseydi ellerinden

kahpe feleğin düşürdüklerinden birini

aç bir kedinin gözleriyle bakabilseydi bir lokma ekmeğe

yavrusu hasta bir annenin yüreğiyle ağlayabilseydi

bir onkoloji servisinin kapı önünde uykusuz ve yorgun

ayırımsızca sevebilseydi insanı

yalnızca insan olduğu için

bir merhaba diyebilseydi keşke

hiç bir neden yokken

kaldırımda uzanmış yaşlı ve çirkin bir köpeğe

ya da penceresine konan serçeye

ve öpebilseydi kendini

en düşkün gününde

yüreğinden hem de

zamana yenik düşmezdi insan o zaman

oyuncusu olurdu

bu adaletsiz senaryonun

figüranı olmazdı kadersiz kaybedişlerin

tüm dünyanın ve sevdiklerinin

öylesine çekip gidişlerine

o zaman kimbilir

dur diyebilirdi belki de

ya da vefayla yürürdü onlarla birlikte

vefasız zamanların götürdüğü yere ...

08 . 06 . 2014 istanbul