Zamanın Terzisi
Zaman eski bir saatçinin çırağı
Bileklerimize görünmez zincirler takar
Her saniye dikiş makinesinden geçen
Küçücük bir iplik düğümü
Sabahları ütüsü yeni yapılmış bir gömlek
Akşama kadar buruşur tenimizde
Geceler ise söküklerini saklayan
Sabırlı bir terzi çırağı
Çocukluk duvar saatinin sarkacı
Sallandıkça şeker kokar odalar
Gençlik akreple yelkovanın yarışı
Hep yelkovan kazanır hep nefes nefese
Anılar çekmecede birikmiş düğmeler
Her biri başka bir kazağın yitiği
Bazısı parlak bazısı paslı
Ama hepsi aynı kumaştan özlemekten
Ve ölüm zamanın son provası
Prova biter elbise üzerimizden alınır
Geriye sadece askıda sallanan
İsimlerimizin etiketi kalır
Zaman bizi giydirir soyar yamalar
Yinede çıplak kalırız aynanın önünde
Çünkü hangi iplik dikebilirki
Geçip giden bir dokunuşu.