Bir Hayali Sevmek

Bundan birkaç yıl önce, dostum Serkan’la sık sık tartıştığımız bir konu vardı: dönemin en popüler oyuncusu. Serkan, bu oyuncuya neredeyse tapıyordu. Her röportajını ezberlemiş, oynadığı her diziyi defalarca izlemişti. “O adam sadece oyuncu değil, zekâsıyla, karizmasıyla, bilgeliğiyle her şeyin üstünde.” derdi. Onu bana da sevdirmek için olağanüstü özelliklerini sıralar dururdu.

Ben de ona derdim ki:

“Serkan, sen hayalini seviyorsun, insanı değil. O oyuncu da bizim gibi kusurları olan bir insan. Eğer ışıklar sönse, kamera kapanıp makyajı silinse, senin gözündeki büyü azalır. Ama ben onu farklı bir yerden seviyorum: Oynadığı karakterlerdeki samimiyetten, izleyicisine geçirdiği duygulardan dolayı. Yani kırmızı halıdaki ışıltısını değil, kamera karşısındaki emeğini takdir ediyorum.”

Serkan bana hak vermez, “Sen onu tanısan böyle konuşmazdın!” derdi.

Aradan zaman geçti. Tesadüf bu ya, bir film galasında o oyuncuyla gerçekten karşılaştık. Serkan heyecandan titriyordu. Ben ise merakla bekliyordum: Acaba gözümdeki hayali mi görecektim, yoksa gerçek kişiyi mi?

Yanına gittik. İlk anda hayal kırıklığına uğradık. O ışıklı sahnedeki ağırbaşlı adam gitmiş, yerine yorgun, biraz kibirli, biraz da aldırmaz bir insan çıkmıştı. Serkan’ın gözlerindeki hayranlık yavaş yavaş söndü. Bana dönüp fısıldadı:

“Bu muydu yani? Onca yıldır hayalini kurduğum adam bu muydu?”

Ben ise farklı hissettim. Çünkü orada gördüğüm şey, abartılı kahramanlıklarla süslenmiş hayali bir imaj değil; insanca zaafları olan, yorgun düşmüş bir gerçek kişiydi. Ve o anda anladım ki, sahici olanı sevmek daha değerliydi. Onu hâlâ saygıyla anacaktım, çünkü oynadığı rollerle hayatımıza dokunmuştu. Ama artık Serkan’ın gözünde hayali kahraman yıkılmıştı.

O gece eve dönerken Serkan sessizdi. Sonra derin bir iç çekerek şöyle dedi:

“Sen haklıymışsın. Ben hayalimdeki birini sevmişim. Sen ise gerçeği.”

O an içimden şu ders geçti: Hayali büyüklükler yıkılır, ama gerçek kusurlarıyla var olan insana duyulan saygı kalıcıdır.