Güven

İki de bir "bu devirde insanlara güven olmaz",diyor bizim yarım akıllı Necmi benden yorum yapmamı istiyor, konuyu değiştiriyorum;

"Bu sene şampiyon olacak mıyız?"

Sporu sevdiği pek söylenemez:

"Takımı futbolcular bile tutmuyor, kim çok para verirse orada top koşturuyorlar,sonrada 'burası benim evim,ailem'gibi duygusal röportajlar vererek taraftarın sevgisini kazanıyorlar."

Aradan on dakika geçmeden yine aynı söz: "Bu devirde insanlara güvenilmez."

"Doğru diyorsun kimseye güvenmeyeceksin, can evinden vuranlar da sırtından vuranlar da hep en güvendiklerindir.Bazen söz verirler,sözlerinde durmazlar,inandırmak için yemin ederler."diyerek ona katıldığı dile getirmek istiyorum.

Meğerse onun anlatmak istediği başkaymış şöyle anlatıyor bir anısını:

Yağmur çişeliyor,ben daha fazla ıslanıp üşütmemek için adımlarımı sıklaştırıyorum,biran evvel evime varayım ki evdekiler merak etmesinler.Önümden benden 5-6 santim uzun ve benden hafiçe kilolu,saçları omuzlarında birisi yürüyor,sigaramı yakmak için elimi cebime attığımda çakmağımın olmadığını farkediyorum ya iş yerinde unuttum ya da düşürdüm,hatırlamıyorum.Önce 'abi'diye seslendim duymadı 'dayı'diye seslendim yine tınlamadı,olabilir belki sağırdır,tam önüne geçip el işaretiyle çakmak istediğimi anlatacakken eşekten düşmüş karpuza döndüm.

Arkasından bakınca Ahmet,önünden bakınca Demet, hele tiktoktaki teyze ile amcaların şaklabanlıkları..."