Hülya Hanım

-canım sıkkın uğraşamam seninle şimdi gece gece.

-Dışarda ne gùzel yağmur yağıyor, bak her yağmur damlasının bereketi vardır.

-evet, benim yerime gökyùzù  ağlıyor. Havada ayrılık kokusu var. Söylemiştim sana ya bir arkadaşım vardı  onunla ayrıldık.

-fazla sürmez ,üç güne varmadan barışırsınız. Bazı alışkanlıkları biranda bitirmek imkansızdır neredeyse. Sen onun kıymetini anlarsın o senin kıymetini anlar  daha  sağlam bir temele oturtursunuz  ilişkinizi.

-O dediğin olmayacak ,numarasını da engelledim ne konuşmak istiyorum ne barışmak. Sadece sevgi istemiştim ondan ve de güvenmek ikisini de başaramadık. Ben yıllar önce birini o kadar çok sevmiştim ki  hayal edilecek kadar da sevilmiştim.

-Çok sevmeyeceksin hiçbir şeyi, kaybedersin.

-O öldü toprağa gòmùldü bu ise ihanet  ederek kendini öldürdü ve içime gömüldü. Ìnanmak, güvenmek, sevmek sevilmek ben de istiyorum benim de hakkım, neden ,benim karşıma çıkanlar ya yalancı ya iki yüzlü çıkıyor? Benim en büyük kabahatim ise herkesi kendim gibi sanmak.

Hùlya hanım ,iş yerimizin en sempatik insanıydı, bir evlilik yapmış ve ondan da bir kız çocuğu olmuştu. Boşanmalarının  asıl nedenini bilmiyorum, açıkcası bilmek de istemiyorum, tahmin edebiliyorum. Bunu "hayatımın en büyük pişmanlığı o adamla  evlenmekti" demesinden çok şeyler çıkarmıştım. O adamın hülya hanımın ,zıddı olduğunu   çıkartmak en büyùk delil bence.

"Bu herkesten farklı" demişti oysa, onunla yeni bir yuva kurmanın planlarını yapıyordu. Tatmadığı aşkın sevginin tadını onunla tatmak icin can atıyordu adeta.

"Hepiniz aynısınız "diyordu şimdi de, önce ümit verirsiniz  sonra da ateşlere atıp keyfinize bakarsınız....