O Kadın IV

Bu hiç bitmeyecek diye bir sevişmenin en tepesinden; hızlı bir düşüşün acıklı hikâyesidir.

Kaçıp geldiğin en müsâit zamâna, kapı aralığından düştüğüm mahrem bir sözle bakıyorum.

–“Gel!”

Girip sığındığın berjerin üzerinde şahane bir oturuş takınıyorsun acemilikle. Şimdi satır başı yeniden yazılıyor sessiz –“Merhaba!” n apansız dibinde bitip, dudaklarını sarışıma karışıyor. Bilmem ki neden böyle çekiliyor bedenim yetim kadınlığının kimliksiz duruşuna. Bir masal canavarının dev ağzıyla hükmettiğin dudaklarımı paramparça soyuyorsun. Şerit şerit dökülüyor elbisen parmaklarımın hüneriyle. Ben yanında masum bir kalış kurarken evvelinde, gelişine yenik düşüyor en sefil arzularım. Bugün yoksun! Arzularım bugün yoksun..

Daha adımı adımlayamadan dilin, üzerine sertçe çekimlenen bir hava boşluğu edâsıyla bin yıldır uyur sanılan karanlığına sertçe yaslanıp, gözlerine doğru bir yolculuğa çıkıyorum. Gözlerin ben sarstıkça karanlığını en kocaman hâlleriyle daha da büyüyerek, daha da ..

Ellerini âlet ediyorum bu serbest dalışa. Parmaklarım tutup çekerken belimden uzağa ellerini, yine o tecrübesiz hâlinin acı çığlığı yükseliyor kulaklarımda..

Bir şehvet, bir çekim ancak böyle derdest edilir. Bir yıkım, daha vurmadan balyozu duvarlara ancak böyle parça tesirlenir. Şimdi adresini bildiğim istikâmette ilerlerken hızlı hızlı, aklımda beliren çaresiz düşler yerini kendime acımaya, bir terki kurgulamaya başlıyor.