Oğulcuğuma Mektuplar 3

Oğul,oğul,a oğul.Çok zamandır senden hiç bir haber alamadım.Yoksa bana küstün mü?Dedim ki,bir mektup yazarak gönlünü alayım.Mektup,edebiyatın en ilkel şekildir.Böyle olmasına karşın en duygusal yazın türüdür.Çağımızın insanın evrildiği sanal robotlar dönüşümü benim içimi acıtıyor.Ruhsuz ve duygusuz insan yığınları.Ağlamayı ve gülmeyi hiç bilmezler.Varsa yoksa sanal iletiler.Onlarla ağlayıp ,onlarla gülüyorlar.Dostları ise hiç tanımadığı sanal robotlar.Dokunmayı bilmezler,hissetmeyi bilmezler,aşkı ise hiç bilmezler.Yoksa ben mi tedavülden kalkmış,aslı ve nesli kesilmiş bir insanım.Öyle olsam bile yine de varım.Varlığım Tanrı’nın bir hükmü.Beni hiçe saymak bir suç olmaz mı?

Bizimkisi bir varlık yokluk mücadelesi.Bu mücadeleye başladığımızdan beri yüzümüz bir türlü gülmez.Genelleme yaparsak ,bu iyilerle kötülerin mücadelesi.Biliyorsun ki kötülerin yok edici donanımları çok fazla.Ellerinde her türlü güç var.Yeri geldiğinde insanlığı yok edebilecek bir güç.Bu güçler ,organıze ve acımasız güç.İyilerin elinde ne var?Sevmekten gayrı.Bu yüzden yenildiğimi düşünüyorum.Bu yenilgi yarın başınıza çok büyük çileler açacak.Siz, her şeyi olağan karşılayanların yanındasınız.Oysa size olağan gelen her düşünce önceden size hazırlanmış bir tuzaktır.Hani direnmek de bilmezsiniz siz.Her şeyi kabul.Nereye kadar a oğul,nereye kadar?

Mektubuma burada son veriyorum.Yeni mektuplarda buluşmak dileğiyle sevgili oğlum.

Baban.