Çok Şey Birikti

Yerlere saçıldı, içimizde büyüttüğümüz bütün mavilikler. Hüzünde bile ayrı bir hüsranı yaşadı kalbimiz. Tarihin altı çizilmiş bir gününde şu kırklı yaşlara kızmıyor da değiliz.

Kuruyoruz hanımefendi, susuz çiçekler gibi. Her yanda milyonlarca karamsar yüz. Göğü çalınmış kuşlar bile ağlamaklı bu karanlık yüzyılda.

Esip geçiyoruz işte , rüzgarlar gibi hayatın içinden. Her gün yeniden doğruluyor ve her gün bir miktar daha azalarak ölüyoruz.

Artık hiçbir maceraya girecek kadar kara değil gözümüz. Korkuyoruz çünkü karnımız kadar belleğimiz de aç.

İleri bir görüş ya da bakış açısını kaldırmıyor kontrolsüz öfkemiz. Kırıyor, kırılıyoruz ama bir türlü dört başı mamur olamıyoruz.

İşte geldik gidiyoruz , geride sadece bir kaç anı bırakarak.

Bir soğuk savaş bir o kadar ahir bir yaşam. Kimse kimseyi merak etmiyor. İçmeden sarhoş bi halde öylesine devriliyoruz yatağın bir tarafına.

Bir tabutluk bir bedeni neden bu kadar hırpaladık ki...