Çürük Kalpli Hayaletler Günü

/Gözlerimde kalbi çürümüş bir hayaletin yankısı

Yarım kalan her şey için kendini cezalandırıyor

Bir şafak vaktinde sallandırıyor kendini pis bir ipin ucunda

Fark edilmeyen varlığını görmezden gelip

Aptal gibi yokluğuyla dünyayı tehdit ediyor

Ama

Kime ne ki ölmüş ya da yaşamış

Sonuç oldukça acınası

Azrail bile karşısına geçmiş onun yaptığı bu aptallığa gülüyor/

Ruhumun ruhlara karışması oldukça uzun zaman önceydi

İnsandan önce bilmem kaç yılında

Kalbi çürümüş bir hayaletin intiharını izlemiştim

Tek bir damla gözyaşı takılmıştı yanağına

Ve ben içimdeki acıyı bastırır diye o damlayı içime çektim

Aydınlanmalar böyle olurmuş anlaşılan

Nihayetinde ben de gerçeği böyle anlayacakmıştım

Meğerse

Dudağımın kenarından damlayan bir damla zehir olacakmış hayat

Ve

Ben

Onu

İçmeye doyamayacakmıştım

Bir intiharı izlemenin tuhaf etkileri oluyormuş

Her sorgulamayı bir defa daha sorguluyormuş insan içinden

Sordum ben de her şeyi yeniden kendime

Belki de dedim

Gökyüzünü siyaha boyayan bendim

Belki de tanrının bu işle hiçbir ilgisi yoktu

Hepsini zehrin etkisiyle ben uydurdum

ama

Aynı zehiri içince şüphenin ölümcül gölgesini de bedenime almış olmalıyım ki

Düşünmeden edemedim

Peki

Kuşlarımın kanatlarını kim kırmıştı

Beni gözlerindeki bu gri tabakayla var eden kimdi

Ki bu yüzden

Hayatın renklerine saygı duymayı da öğrenemedim

Ben mi istemiştim bir sis perdesi arkasında geçip giden hayatı izlemeyi

Bu kadar mı arızalıydım

Ah ki ah

Kalbimin boşluğunda boğuluyorum

Kalbimin yoklugunda doğruluyorum her yeni güne

Acılarımın saçlarını toplarken

Kopardığım her bir saç teliyle kendimi can acıtan oyunlar tasarlıyorum

Yaşıyorum

Yaşamıyorum

Yaşıyor muydum

Yaşamıyormuş muydum

Ve yine anlıyorum ki

Hayat dudağımın kenarından damlayan bir damla zehirmiş

Ve

Ben

Onu

İçmeye doyamayacakmışım

Hani

Dibine kadar tükettim desem her şeyi

Bu tabir oldukça aciz olurdu

Ama bir o kadar da gerçekçi dururdu yakamda

Hatta

İlk defa kurduğum ezik cümlelerden utanmaz

Ve haykırarak söylerdim her şeyi

Çünkü bu gerçekliği bir defa da olsa herkes duymalıydı

Ama

Olmadı

Söylenecek çok söz var farkındayım

Fakat az önce böğüren bir ben yüzünden

Sesimi de kaybettim

Şimdi tüm gerçeklerim sesimin kısılan köşesinde nefessiz kalmış kendinden geçerken

Artık fısıldayarak söylemek zorundayım size son sözlerimi

Lütfen

İyi dinleyin olur mu

Dudağının kenarına takılıp kalan bir damla zehirmişsin sen hayat

Ve

Meğerse

Ben

Seni içmeye doyamadığım için ölecekmişim

İyi mi