Keşke Çocuk Olarak Kalsaydım

Bazen içimde öyle bir sızı uyanıyor ki…Keşke diyorum, sadece çocuk olarak kalsaydım.Koşarken düştüğümde canım acısaydı mesela…Dizim kanasaydı, avuçlarım yanıp sızlasaydı,ama içim bu kadar acımasaydı.

Keşke o günlerde olduğu gibi,yere kapaklandığımda dünyam başıma yıkılacağına inanıp sonra bir anda toparlayabilseydim kendimi.Keşke içimden geldiği gibi bağıra bağıra ağlasaydım,kimse beni susturmaya çalışmadan…Hatta belki de sesimi duysunlar diyebir çocuk çığlığıyla çağrı verseydim herkese:“Ben de yoruldum, ben de acıyorum!” diye.

Keşke çocuk kalsaydım…Koşup yorulunca durup nefes almayı bilirdim o zaman.Şimdi yoruldum mu durmak bile ayıpmış gibi geliyor.O yıllarda canım acıyınca annemin sesine koşardım,şimdi kimseye koşacak hâlim yok,kimseye anlatacak kelimem kalmıyor.Sanki büyüdükçe sesim içimde boğuluyor.Belki büyümek, düşmekten değil,düştüğünü saklamaktan yorulmakmış.

Belki de çocuk kalmak isterkenasıl özlediğim şey,düştüğümde bile kendimi çağıracak cesareti kaybetmememdi.Bazen düşünüyorum da, keşke büyümeseydim.Keşke o küçük hâlimle, dünyayı olduğundan daha güzel sandığım günlerde kalabilseydim.O zamanlar kalbim bu kadar yorulmazdı, kırılmak bu kadar tanıdık bir kelime olmazdı.Ne yüzlerin arkasındaki gerçekleri okumaya çalışırdım,ne de yorgun düşerdim kimseyi anlamaya çabalarken.

Şimdi büyüdüm…Büyüdükçe hayat daha ağır, insanlar daha karmaşık, yollar daha sessiz oldu.Birine güvenmek bile cesaret ister hale geldi.Kalbim taşımak istemediğim yükleri biriktirdi,aklım unutmak istediğim anılarla doldu.Bazen kendime “ne ara böyle oldu?” diye sorarken buluyorum kendimi.

Keşke Çocuk Olarak Kalsaydım.Hayatın bu kadar acıttığını bilmeseydim,kimseyi kendimden fazla sevmenin neye mal olduğunu öğrenmeseydim,bir gün suskunluklarımın büyüyüp beni içine çekebileceğini bilmeseydim.Keşke yine o küçük hâlime dönüpyere düşen bir yaprağın peşinden koşarken yorulsaydım,insanların yüklerinden değil.

Keşke yine bir oyunda kaybettiğime değil,hayatta kaybettiklerime üzülseydim.Bazen içimde öyle bir sızı uyanıyor ki…Keşke diyorum, sadece çocuk olarak kalsaydım.Koşarken düştüğümde canım acısaydı mesela…Dizim kanasaydı, avuçlarım yanıp sızlasaydı,ama içim bu kadar acımasaydı.

Ama büyüdükçe öğrendim…Düşünce dizim değil, kalbim kanıyormuş meğer.Yere değil, insanlara çarpıyor insan.Bir darbe teninde kalmıyor,geceleri uyutmayan bir sızıya dönüşüyor.

Çocuk olarak kalsaydım keşke…