Salıncaklarda Kalan Yürek

Hatıralar ne kadar yakın, ne kadar uzak. Uzatsam elimi tutacakmışım gibi. Bir nefes ötede anılar. Sanki şu köşeyi dönünce yıllar öncesinden tanıdık yüzler karşıma çıkacak. Günden güne eksiliyor anılarımdaki insanlar. Şimdi tenha evler geçmiş ömürleri sırtlanmış anılarla ayakta duruyor. Ta ki kapısı açılmayana dek, unutulana dek. Hayat, bitirmek için yürüyen bir yol.
Unutmak diye bir şey var, unutulmak diye. Geri getirilmez her şeyi unutmak diye bir şey var. Yüreğimizin kuytusuna sakladığımız anlar var. Anılar, insanlar, hayatlar ve şehirler.
Ben hala okul yolundaki o tepeden başı karlı uzak dağlara bakıyorum. Çizmelerim çamura batmışken ağlıyorum hala. Annemin hazırladığı beslenme çantamın kokusu yayılıyor sınıfa. Elektrik kesildiği aksamlarda sokakta oynuyorum. Yüreğim parçalanıyor ayazda sokakta yaşayan her canlıya.
Gelincikler süslerken baharı karahindiba uçuşan kırlarda koşturuyor çocukluğum.
Yağmurlar kaldı şemsiyesiz dolaştığım sokaklarda.
Gökyüzüne emanet ettiğim yüreğim kaldı salıncaklarda.