Satranç Tahtası

"Yazdıkların yine sesin kokuyor" demişti.Gözlerinde hiç bir ifade bulamamış olmak; bende şaşkınlıkla karışık bir tedirginlik,belirsiz bir korku ve anlamsız bir boşluk yaratmıştı.

Ben yol şarkılarını severdim. Şarkılı yolları.

Korktuğumda parke taşlarını sayardım. Yürürken, at gibi şahlanırdım kimi zaman, kimi zaman fil gibi kayardım engebeli zeminde.. Kolay olurdu rüzgâr gibi geçip gitmek, satranç tahtasına benzettiğim yollar üzerinden...Işıklı saflığın; sonsuzca yansa, dönse, vursa, yansısa yıpratamayacağı yorgun yılların üzerinden böyle geçerdim... Ruhuma fazla gelirdi gecelerin ve yalnızlığın sesi, işte o zaman ben, ben durulmuş su gibi berrak, oturur O'nu beklerdim. !

Bileklerimde sakladığım ölüm; aydınlık su damlaları gibi akardı hayat içre...Hayat içinde kanardı yaram. Kanatmaya korktuğum anda örselediğim kırık güvercin kanadım ! Ah ! Ah'ım ! ... Denizin ıssızlığında yatan ölü denizkızlarının ceylan bakışlarında bulduğum_kendimdi derdim, dermanım..

Gözlerim açık ve göğe bakıyor şimdi. Göğ, gözlerime...!O'nun ürkekliğinde bir ormanın hüznü kadar yalın ve yalnız, örselenmiş bir kadının gözleri, aynada bana bakıyor.. O kadın kadar ıssızlığa yaslanan bir bulut asılı duruyor havada, dili lal.. Nefesimiz asılı duruyor havada. Ormanın loşluğunda, çam ağaçlarının pırıltısında, kar taneleri duruyor.. Su damlalarına dönüşmeden tam önce; perilerin alnında taçlanan ezgide; billûr bir ırmak gibi neşelenen yitik bir ırmak solgunluğunda yıkanıyoruz. Kar taneleri önce suya, sonra sonsuzluğa dönüşüyor. Ve su daha da bulanıklaşırken, akşam vedalaşmışken günbatımının yüzüyle, çoban da hesaplaşıyor geçmişiyle...Uzaktan kahvedeki köylülerin hiç eskimeyen ,neredeyse hep aynı kalan kahkahaları geliyor. Bir an, zaman düşüyor salıncağından vakitsizliğin !

İşte böyle bir zamanda tanımıştım O'nu. Kar tanelerine benziyordu. Önce suya dönüşecekti. Sonra su bulanıklaşacaktı. Beni şaşırtmadı. ...Hem de hiç... Şimdi dağlardaki aksimle konuşuyorum O gittiğinden beri...En azından O beni anlıyor, O gitti gideli...